Thapanakun's profilen_wanma@hotmail.comPhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    September 29

    รักไม่ได้วัดกันที่เวลา(จริงไหม?)

    "มาตรวัดความรักไม่ได้วัดกันตรงที่...

    ใครรักก่อน หรือ รักทีหลัง"

    คนที่รักมานาน . . . อาจไม่ได้รักมากกว่า

    และ . . . คนที่รักทีหลัง . . . อาจไม่ได้รักน้อยกว่า

    เพราะความรักไม่ได้ขึ้นอยู่กับระยะเวลาเพียงอย่างเดียว

    คนที่มาก่อน" รั ก ก่ อ น "

    วันคืนที่ผ่านมามากมายอาจไม่มีค่าไม่มีความหมายเลย

    ถ้าหากเพียงแค่ต้องรักไปวัน ๆ . . .

    หรือรักไปเหมือนกับทุก ๆ วันที่เคยรัก

    รักอย่างเป็นหน้าที่ . . . หรือรักเพราะเคยรัก . . .


    ในขณะเดียวกัน . . .

    กับวันคืนเพียงไม่กี่วันของคนที่มาทีหลัง . . .

    ก็อาจมีค่ามากเหลือเกิน

    ความรัก จึงไม่ได้สำคัญที่ว่ารักกันมานานแล้ว

    หากแต่ความรักสำคัญตรงที่ เราใช้ทุกวันให้มีค่า

    ให้เต็มไปด้วยความหมายแห่งรัก

    รักแล้ว . . . ทำสิ่งดีๆ ให้กันด้วยความเต็มใจ และกระตือรือร้น

    นั่นแหละจึงจะเรียกว่าความสำคัญของ “ รั ก ”

    ใครรักมาก หรือ รักน้อยจึงไม่ได้วัดกันที่ระยะเวลา

    และไม่อาจเชื่อมั่นในคนที่มาก่อน . . .

    หรือ ไม่อาจดูถูกคนที่มาทีหลังว่าเขาไม่มีความสำคัญ

    ความจริงแล้วคนที่มาที่หลังอาจสำคัญมากกว่าคนมาก่อนก็ได้

    คุณว่าจริงมั๊ยค่ะ . .
    .?

    รักไม่จำเป็นต้อง....

    รักกัน..ไม่จำเป็นต้อง
     

    รักกัน..ไม่จำเป็นต้อง... อดข้าว ..อดน้ำ ..
    เพื่อเก็บเงิน..ไว้จ่ายค่าโทรศัพท์..ทั้งเดือน


    รักกัน..ไม่จำเป็นต้อง...บอกเลิกนัดกับ .."เพื่อน"
    แล้วไปเที่ยวกับ.."แฟน"

    รักกัน..ไม่จำเป็นต้อง...ซื้อของแพงๆให้
    เงิน..ไม่ได้เป็นหลักประกันว่า..รักจริง


    รักกัน..ไม่จำเป็นต้อง...ดูหนัง..ทุกเย็นวันศุกร์
    นั่งสบตา..ที่แมคโดนัลด์..ทุกบ่ายวันเสาร์
    โทรบอกว่า.."คิดถึง" ..ทุก 5 นาที..ตลอดเช้าวันอาทิตย์


    รักกัน..ไม่จำเป็นต้อง... พยายาม..ลงทุนมากมาย
    แลกเทปกันฟัง .. ตั้งโปรแกรมดูหนัง..สักเดือนละเรื่อง..ก็ได้
    พากันไปกิน..เพื่ออิ่ม ..ไม่ใช่กิน..เพื่อให้ดูรวย


    รักกัน..ไม่จำเป็นต้อง... ถวายให้..ทั้งตัว
    อย่าไปกลัวว่า..ถ้าไม่ยอมเปลืองตัว ..แล้วรัก..จะหมดไป
    เพราะ..ถ้าเขารักจริง ก็ควรให้เกียรติ ..ไม่ใช่จ้องจะ..เอาเปรียบ
     
    รักกัน..ไม่จำเป็นต้อง...เอาดวงชะตา..ไปให้หมอดู
    จ่ายเป็นร้อย เพียงแค่อยากรู้ว่า..เป็นเนื้อคู่กันหรือเปล่า
     
     
    รักกัน..ไม่จำเป็นต้อง...ตามติดแจ
    ผูกขาเขาไว้..กับขาเรา
    ผูกมือเขาไว้..กับมือเรา
    ทำไมต้องทำเหมือน..ขาดเขาไปแล้ว..เราจะตาย .
    จำไว้ว่า..คนทุกคน..มีหัวใจ..คนละดวง

    รักกัน..ไม่จำเป็นต้อง...เป็นเงา..ตลอดเวลา
    ไม่ต้องทุ่มเท..ทำเพื่อ "ความฝัน" ของเขา
    จนชีวิตตัวเอง..ว่างเปล่า หลงลืม.."ความฝัน" ..ของตัวเอง


    รักกัน..ไม่จำเป็นต้อง...มีเวลาเท่าไหร่..ก็ให้ทั้งหมด
    จนไม่เหลือเวลา..สำหรับทำ "สิ่งดีดี" ..ให้ครอบครัว
    ไม่เหลือเวลา..กลับบ้านเร็วๆ..ให้แม่ชื่นใจ
    หลับตา..ลืมตา..ก็เห็นแต่หน้า.. "แฟน

    May 30

    รู้มั้ย ความรักก้าวเดินไปอย่างไร?

    รู้มั้ย ความรักก้าวเดินไป อย่างไร ?!
     
    “ความรัก” ของคนเรา ก็มีเท้าเดินเหมือนกัน
    เมื่อแรกเริ่ม . . . ความรักก็เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
    เพราะ . . . อยากจะถึงจุดหมายที่หวังไว้
    คือ . . .
    ใครคนหนึ่งที่เรารู้สึกดีๆด้วย
    เมื่อสมหวังแล้วความรักก็เดินไปเรื่อยๆ
    . . . ไม่ต้องก้าวยาวและเร็ว
    . . . เดินไปตามปกติและก้าวต่อไปเรื่อยๆ
    . . . ในช่วงนี้ถ้าเดินเร็วไปอาจจะเจอหลุมและสะดุดได้
    ก็คงจะต้องเดิน . . . อย่างระมัดระวัง
    . . . และก้าวให้ได้จังหวะ . . . ที่เหมาะสม
    แต่เมื่อถึงเวลา . . . ที่ความรักผิดหวังหรือจบลง

    ความรัก . . . ก็จะเดินช้าลง
    บางทีอาจจะช้า . . . ช้าจนเหมือนเราเดินถอยหลัง


    เหมือนกับ . . . คนที่หกล้มแล้วขาเจ็บ
    จะเดินไม่ถนัดนัก . . .
    ต้องรอเวลาเพื่อรักษาให้แผลที่เกิดจากการหกล้มหาย
    แล้วค่อยก้าวเดินต่อไป . . . อย่างปกติ

    ความรักก็มี step ในการก้าวเดินไปอย่างนี้เรื่อยๆ
    ช้าบ้าง . . . เร็วบ้าง จนกว่าจะถึงวันหนึ่งที่เราได้เจอคนที่ใช่จริงๆ
    วันนั้น . . . ความรักคงเดินต่อไปได้เรื่อยๆ


    ถึงจะหกล้มบ้าง ตกหลุมบ้าง
    แต่ . . . ก็ยังมีคนที่คอยประคอง คอยเดินไปด้วยกัน
    ไม่ใช่หกล้มแล้ว . . . ต้องลุกเดินต่อด้วยตัวเองอีกต่อไป

    เมื่อความรัก . . . ก้าวเดิน
    เราจึงต้องก้าวตาม . . . อย่างระมัดระวัง
    จะหกล้มบ้าง จะสะดุดบ้างก็ต้องพยายามลุกขึ้น
    . . . และกลับมาเดินต่อไป ให้ได้ . . .
    May 18

    เรียนรู้ที่จะรัก

    ความรักเป็นเพียงสายใยบาง ๆ ที่มันถูกหล่อหลอมขึ้นจากความรู้สึกต่าง ๆ
    ทั้งความอาทร ห่วงใย ห่วงหา คิดถึง
    ความอดทนจะทำให้อุปสรรต่าง ๆ ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
    ความพยายามจะทำให้เราสองคนยังคงอยู่
    ความไว้ใจจะทำให้ความรักของเราแข็งแกร่ง
    ความเสมอต้นเสมอปลายจะทำให้ความรักของเราสวยงาม
    และสุดท้ายความรักก็จะก่อตัวขึ้นเป็นความผูกพัก
     
    ทำปัจจุบันให้ดีที่สุด เพราะอดีตแก้ไขอะไรไมได้อีกแล้ว
    อย่างทิ้งหัวใจของคุณไว้กับอดีด อย่าคิดว่าอดีตไม่มีวันหวนคืน
    อย่าคิดว่าไม่มีพรุ่งนี้ อย่าลืมบทเรียนของเมื่อวาน
    ทุกชีวิตยังมีความหวังอยู่เสมอ จงปล่อยให้ชีวิตดำเนินต่อไป
     
    วันหนึ่งถ้าชีวิตหวนคืนมาสู่ทางสายเก่า
    ที่เคยทำให้คุณมีความสุขระหว่างเดินทางในแต่ละก้าว จงอย่าเดินเลี่ยงมันไปอีก
    เพราะน้อยนักที่ถนนสายเดิมยังคงสภาพเดิมเพื่อรอให้คุณเดินย้อนกลับมา
    ลองเดินต่อไปสิ บางทีคุณอาจจะเจอจุดหมายที่คุณค้นหามาตลอดชีวิต
    ในเส้นทางที่คุณเคยเดินเลี่ยงมันไปก็ได้
    (จริงไหมจ๊ะ)
     

    วันที่ต้องรับนับหนึ่งใหม่

    วันที่ต้อง . . .เริ่มนับหนึ่ง


     

     

    แล้ววันนี้ก็มาถึง. . .
    วันที่ต้องเริ่มนับหนึ่งกับความปวดร้าว
    วันที่ต้องอยู่คนเดียวกับความเหงา วันที่ต้องเศร้าเหงาใจ 

    ก็เตือนตัวเองแล้วอย่าไปรัก
    แต่ใจมันทึกทักจะไปให้ได้
    พอเจ็บมาแล้วจึงเข้าใจ
    ทำตามความคิดใว้คงจะดี. . . 

    คงไม่ต้องมาปวดร้าวอย่างนี้. . . 
    คงไม่ต้องมีวันน้ำตาไหล
    ไม่รู้ว่าทำไมจึงยอมปวดใจ
    ยอมที่จะรักใครบางคนที่ไม่รักเรา
     

    หากวันไหนที่ต้องเริ่มนับหนึ่ง. . .
    ให้เริ่มนับสองไปพร้อมกันเลยดีไหม
    แล้วสาม. . .สี่คงตามไป. . .ด้วยหัวใจที่มั่นคง 

    ไม่เคยมีใครไม่ผิดหวังกับความรัก
    ไม่เคยมีใครอยากอกหักกับความหวัง
    หากรักใครอย่างจริงจัง. . .
    แม้ผิดหวังแต่ได้บทเรียนที่ดี
    อย่างน้อยเราก็ได้รู้. . .
    ความเจ็บปวดจากความรักเป็นอย่างไร 

    เมื่อมีความรักอีกครั้งใยต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่
    ที่ผ่านมารู้แล้วความเจ็บปวดเป็นอย่างไร
    ฉะนั้นรักครั้งใหม่. . .นับสอง. . .สาม. . .สี่. . .ไปทีเดียว 

    April 02

    *รัก* มีค่าแค่ไหน

    รัก" มีค่ากับเรามากแค่ไหน?
     
    "รัก มีค่ากับคุณหรือเปล่า?"

    เมื่อก่อนฉันเคยคิดว่า ..... คนที่ร้องไห้ให้กับ "ความรัก" ช่างเป็นคนที่โง่

    แค่คน คนเดียวเนี้ยเหรอที่ จะมีอิทธิพลมากพอที่จะทำให้เรา "ร้องไห้"



    ฉันเคยคิดว่า ..... ความรักทำให้คนโง่ ที่มองไม่เห็นความชั่วร้ายของเค้า

    ฉันเคยคิดว่า ..... ความรักคือ การหลอกลวง เพื่อหวังอะไรสักอย่าง



    ฉันเคยคิดว่า ..... ไม่มีวันซะหรอกที่ฉันจะร้องไห้ให้กับความรัก

    ฉันเคยคิดว่า ..... ความรักเป็นเรื่องไร้สาระ



    ฉันเคยคิดว่า ..... การมีความรัก ทำให้เราต้องมีภาระมากมาย

    ฉันเคยคิดว่า ..... ความรักมันมีอะไรดีนัก ทำไมใคร ๆ จึงใฝ่หา



    แต่พอฉันได้มารู้จักกับคน คนหนึ่ง ....

    เขาทำให้ฉันรู้จักคำว่า “รัก” มากขึ้น



    “รัก” มันมีอะไรมากกว่าที่เราคิดไว้

    มันสามารถทำให้เราเป็นคนอ่อนไหวได้

    ทำให้เรา มีความสุข ที่ได้อยู่ใกล้ ๆ เค้า

    ทำให้เรามีกำลังใจ ทำให้เรามีเพื่อนที่ดีที่สุดคนหนึ่ง

    ทำให้เรากลายเป็นคนโง่เหมือนที่เราคิดไว้



    ... เพราะอะไรนะเหรอ

    ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่า ทำไม ...

    บางทีเรายอมที่จะโง่ทั้ง ๆ ที่เราก็รู้อยู่ ว่าเค้าหลอกเรา

    แต่เราก็ไม่ทำอะไร เพราะเรากลัว ว่ารัก นั้นจะจบลง



    เรากลัว ที่จะไม่มี เค้าอยู่เคียงข้าง

    เรากลัวว่ารักนั้นจากเราไปเมื่อไหร่

    เพราะถ้ารักจากไป...มันจะทำให้เรา กินไม่ได้ นอนไม่หลับ

    ไม่มีกระจิต กระใจ จะทำอะไรได้...



    และแล้วฉันก็เข้าใจรักมากขึ้น

    เมื่อวันหนึ่ง...ฉันนั่งร้องไห้อยู่ในมุมๆ หนึ่งของห้อง

    ไม่เป็นอันจะทำอะไร เรียนหนังสือก็ไม่รู้เรื่อง

    งานที่ทำออกมาก็ทำออกมาได้ไม่ดี ...

    เพื่อน ๆ มาปลอบก็ไม่ทำให้จิตใจฉันดีขึ้น ....



    ฉันได้แต่นั่งคิดถึง คำพูดเก่าๆ ที่ผ่านมา

    จากที่ฉันคิดไว้ว่า ไม่มีวันซะหรอกที่ฉันจะร้องไห้เพราะความรัก

    แต่มันก็ทำให้ฉันร้องไห้ฟูมฟายได้เป็นหลายวัน เหมือนกัน

    จากที่คิดว่ารักเป็นเรื่องไร้สาระ ...

    แต่มันกลับให้ฉันเห็นคุณค่าของความรักมากขึ้น




    จากที่คิดว่าความรักมันมีอะไรดีนัก ทำไมใคร ๆ จึงใฝ่หา

    ขณะนี้ฉันได้รู้แล้วว่าทำไมทุกคนจึงอยากมีรัก...

    และฉันก็รู้ว่าความรักมันมีอิทธิพล กับ คนเรา

    ก็ต่อเมื่อฉันได้เจอกับตัวเองแล้วจริงๆ ...

    ความเป็นกลางของหัวใจ

    Heart ความเป็นกลางของหัวใจ
     

    เ ร า ใ ส่ น า ฬิ ก า มื อ ซ้ า ย

    ที่ ใ ส่ มื อ ซ้ า ย เ พ ร า ะ ถ นั ด ข ว า

    ย ก มื อ ซ้ า ย ขึ้ น ม า ดู เ ว ล า ไ ด้ ง่ า ย

    แ ต่ ถึ ง มี น า ฬิ ก า เ ร า ก็ ช อ บ ไ ป ส า ย อ ยู่ ดี

    น า ฬิ ก า ก็ แ ค่ บ อ ก เ ว ล า . . ไ ม่ ไ ด้ ทำ ใ ห้ เ ร า ไ ป เ ร็ ว ขึ้ น


    คิ ด ดู แ ล้ ว . . หั ว ใ จ ก็ อ ยู่ ท า ง ซ้ า ย เ ห มื อ น กั น

    บ า ง ที เ ร า ก็ คิ ด น ะ . . ว่ า อ วั ย ว ะ ใ น ร่ า ง ก า ย ที่ มี 2 ชิ้ น

    จ ะ อ ยู่ ซ้ า ย แ ล ะ ข ว า

    อ ย่ า ง แ ข น , ข า , ลู ก ก ะ ต า ทำ น อ ง นั้ น . .

    แ ล้ ว ที่ มี ชิ้ น เ ดี ย ว . . ก็ แ ส ด ง ค ว า ม โ ด ด ข อ ง มั น

    อ ย่ า ง จ มู ก , ส ะ ดื อ ก็ อ ยู่ ต ร ง ก ล า ง . . ป ร ะ ม า ณ นั้ น


    แ ล้ ว ทำ ไ ม . . หั ว ใ จ ถึ ง เ อี ย ง ซ้ า ย ล่ ะ ? ?

    บ า ง ที เ ร า ก็ คิ ด ว่ า . . ที่ เ ป็ น งั้ น ก็ เ พ ร า ะ

    ใค ร บ า ง ค น อ ย า ก เ ตื อ น ใ ห้ เ ร า รู้ ว่ า . .


    หั ว ใ จ เ ร า ไ ม่ ห นั ก แ น่ น พ อ จ ะ อ ยู่ ต ร ง ก ล า ง

    แ ล้ ว ก็ ไ ม่ มี ม า ก พ อ จ ะ แ บ่ ง เ ป็ น ส อ ง ด้ ว ย เ ห มื อ น กั น

    n_wanma@hotmail.com

    โลกทั้งใบของใครคนหนึ่ง
    รู้มั้ย ความรักก้าวเดินไป อย่างไร ?!
     
    “ความรัก” ของคนเรา ก็มีเท้าเดินเหมือนกัน
    เมื่อแรกเริ่ม . . . ความรักก็เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
    เพราะ . . . อยากจะถึงจุดหมายที่หวังไว้
    คือ . . .
    ใครคนหนึ่งที่เรารู้สึกดีๆด้วย
    เมื่อสมหวังแล้วความรักก็เดินไปเรื่อยๆ
    . . . ไม่ต้องก้าวยาวและเร็ว
    . . . เดินไปตามปกติและก้าวต่อไปเรื่อยๆ
    . . . ในช่วงนี้ถ้าเดินเร็วไปอาจจะเจอหลุมและสะดุดได้
    ก็คงจะต้องเดิน . . . อย่างระมัดระวัง
    . . . และก้าวให้ได้จังหวะ . . . ที่เหมาะสม
    แต่เมื่อถึงเวลา . . . ที่ความรักผิดหวังหรือจบลง

    ความรัก . . . ก็จะเดินช้าลง
    บางทีอาจจะช้า . . . ช้าจนเหมือนเราเดินถอยหลัง


    เหมือนกับ . . . คนที่หกล้มแล้วขาเจ็บ
    จะเดินไม่ถนัดนัก . . .
    ต้องรอเวลาเพื่อรักษาให้แผลที่เกิดจากการหกล้มหาย
    แล้วค่อยก้าวเดินต่อไป . . . อย่างปกติ

    ความรักก็มี step ในการก้าวเดินไปอย่างนี้เรื่อยๆ
    ช้าบ้าง . . . เร็วบ้าง จนกว่าจะถึงวันหนึ่งที่เราได้เจอคนที่ใช่จริงๆ
    วันนั้น . . . ความรักคงเดินต่อไปได้เรื่อยๆ


    ถึงจะหกล้มบ้าง ตกหลุมบ้าง
    แต่ . . . ก็ยังมีคนที่คอยประคอง คอยเดินไปด้วยกัน
    ไม่ใช่หกล้มแล้ว . . . ต้องลุกเดินต่อด้วยตัวเองอีกต่อไป

    เมื่อความรัก . . . ก้าวเดิน
    เราจึงต้องก้าวตาม . . . อย่างระมัดระวัง
    จะหกล้มบ้าง จะสะดุดบ้างก็ต้องพยายามลุกขึ้น
    . . . และกลับมาเดินต่อไป ให้ได้ . . .